Chronische Lyme (Borreliose)

Importantly, the existence of late Lyme disease is approved by all official guidelines in the U.S., Canada and Europe. The terms “late” and “chronic” Lyme disease, as in syphilis, are synonymous and define tertiary Lyme disease. The use of “chronic” Lyme disease as a different entity is inaccurate and confusing.

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3551238/

Lyme-borreliose werd aanvankelijk onderzocht door de epidemiologen van de CDC (Center for Disease Control V.S.) en was gericht op het erythema migrans, hartblok, meningitis en arthritis. De ELISA test en later de western blot werden ingevoerd t.b.v. sero-epidemiologische studies. Chronische, persisterende, recurrerende en refractaire Lyme-borreliose werden niet in deze studies opgenomen met als gevolg dat chronische Lyme-borreliose nog steeds niet als zodanig erkend wordt (alhoewel dat nu in sommige landen daar verandering in komt).

In de ILADS richtlijnen (zie pagina over ILADS) is “chronische Lyme-borreliose” gedefinieerd, met inbegrip van de persisterende symptomalogie, inclusief vermoeidheid, cognitieve dysfunctie, hoofdpijn, slaapstoornis en andere neurologische eigenschappen, zoals demyelinisatieziekten, perifere neuropathie soms motor neuron ziekten, neuropsychiatrische gevallen, cardiale verschijnselen inclusief vertraagde elektrische voortgeleiding en dilaterende cardiomyopathie en musculoskeletale problemen. De symptomen kunnen voortduren ondanks een behandeling van 30 dagen ( dat is dan persisterende Lyme-borreliose, die meestal chronisch wordt). De patiënt krijgt een terugval van symptomen, zonder een nieuwe tekenbeet of EM (is recurrerende Lyme-borreliose), of reageert slecht op de antibiotica behandeling (refractaire Lyme-borreliose).

Waarom is borreliose zo moeilijk te genezen?
borrelia

Borreliose is een besmetting met Borrelia.  Borrelia is een bacterie die behoort tot de spirocheten, een soort die de vorm van een spiraal, of ‘kurkentrekker’ heeft. Er bestaan verschillende soorten, maar  Borrelia Burgdorferi komt in onze streken het meest voor. Deze soort werd in 1982 voor het eerst geïsoleerd door Willy Burgdorfer, vandaar de naam. De ziekte werd voor het eerst vastgesteld in het plaatsje Old Lyme in Connecticut, Verenigde Staten. Daardoor is men het ‘Ziekte van Lyme’ gaan noemen.

Er bestaan veel verschillende soorten Borrelia. De belangrijkste Borrelia-soorten die de ziekte van Lyme veroorzaken zijn Borrelia burgdorferi, Borrelia afzelii, en Borrelia garinii. Van Borrelia burgdorferi alleen al zouden er dan al weer 15 stammen zijn. Alle soorten en stammen veroorzaken uiteenlopende symptomen en intensiteit van klachten. De ene soort kan je snel heel ziek maken, met een andere soort kan je lange tijd, soms tientallen jaren, rondlopen alvorens er klachten optreden.

Wie Borreliose heeft, heeft veel kans om ook één of meerdere co-infecties te ontwikkelen, omdat meerdere bacteriën of virussen ook vaak met de tekenbeet mee wordt doorgegeven, en omdat het immuunsysteem aftakelt en andere infecties niet meer de baas kan. Ze kunnen je symptomen erger maken, specifieke symptomen uitlokken of het herstel bemoeilijken of verhinderen. Bij patiënten die niet goed reageren op een behandeling moet volgens ILADS-deskundigen aan een co-infectie gedacht worden.

Borrelia is een zeer geavanceerde bacterie die trucjes in huis heeft om te voorkomen dat ze uitgeroeid wordt. Zo heeft ze drie verschijningsvormen of -locaties: de gewone celwandvorm, de cystevorm (ook wel celwandloze vorm, S-vorm of L-vorm) en de intracellulaire, waarbij een spirocheet of cystevorm zich binnenin een cel kan bevinden. Zodra je antibiotica begint te nemen, raakt de bacterie gestresseerd en verandert ze zich in een cyste (een soort bolletje). Dit gaat heel snel. Zodra de patiënt stopt met antibiotica nemen, wordt de cyste weer een spirocheet en begint ze zich weer voort te planten. Ook kan Borrelia biofilms aanmaken (net zoals een aantal andere bacteriën), dit is een soort slijm rondom de spirocheten waardoor antibiotica de bacterie extra moeilijk kan bereiken. De L-vorm wordt meestal niet bereikt door gewone antibiotica. Cysten en gewone spirocheten kunnen nieuwe Borrelia aanmaken als de leefcondities goed zijn. Cysten kunnen meerdere maanden slapend doorbrengen en terug tot leven komen als de omstandigheden wat wijzigen. Een spirocheet of een cyste kan zich opsplitsen in een reeks granules of één granule afsplitsen. Iedere granule bevat dan alle DNA om terug een spirocheet te worden. (Eén spirocheet kan zich opsplitsen in 40 granules.)

Een spirocheet heeft een trage vorm van zich voortplanten. Er moet in dat opzicht een onderscheid gemaakt worden tussen de “replicatieduur” en de “levenscyclus” van Borrelia. Replicatie wil zeggen dat de bacterie zich vermenigvuldigt. Gemiddeld is de replicatie van een wilekeurige bacterie (bv een E Coli bacterie) ongeveer 20 minuten, de replicatie van Borrelia duurt veel langer, namelijk 12 tot 24 uur. Aangezien de meeste antibiotica de celwand doordringen, kunnen ze enkel bacteriën doden wanneer deze zich beginnen te delen en nieuwe celwanden vormen. Hoe trager de replicatie, hoe minder kans de antibiotica heeft om haar werk te doen en hoe langer de duur van de behandeling dus zal zijn.

Dan heb je nog de levenscyclus, een cyclus duurt +/- 4 weken. Een periode van groei wordt gevolgd door een slapende/latente periode waar de bacterie zich stilhoudt of stopt met groeien. Daarna groeit ze weer, stopt ze weer enz. (deze cyclus duurt ongeveer 4 weken). Het is enkel in de groeifase dat er replicatie is en dat de antibiotica zijn werk kan doen en dus de bacterie kan doden. Die cyclus verklaart ook meteen het feit dat de symptomen kunnen veranderen van week tot week.

Normale bacteriën groeien gestaag, maar Borrelia groeit in verschillende fases. Men moet dus zorgen dat de patiënt minstens een volledige cyclus van 4 weken overspant met antibiotica (bij voorkeur telkens een kuur van 6 weken om zeker te zijn dat de 4-weken cyclus hier binnen valt), zo niet faalt de behandeling sowieso.

Wellicht komt er een patroon aan het licht, vb elke tweede week van de maand voel de patiënt zich heel slecht. Zolang de 4-weken cyclus zich herhaalt, betekent dit dat die met een actieve infectie zit en je moet blijven doorbehandelen. Van zodra deze 4-weken cyclus doorbroken wordt, is de Borrelia onder controle. Daarna best nog 3 cycli doorbehandelen en dan stoppen met de behandeling.

Door al deze zaken hierboven is het duidelijk dat een langdurige behandeling van chronische Lyme ofte chronische Borreliose dikwijls nodig is. (Langdurig kan jaren zijn.)

Beroepsziekte bij boswachters

In 1999 verscheen het Infectieziektebulletin nr 26 1999/2 waarin de chronische vorm van Lyme wordt besproken als beroepsziekte bij boswachters in België. Als het voor boswachters kan, dan kan het voor gewone mensen toch ook?

Hieronder enkele stukjes hieruit:

Hieronder enkele stukjes uit het infectieziektebulletin nr 26 1999/2 (12)

 Chronische vormen blijven moeilijk behandelbaar en vergen een langdurige toediening van antibiotica. Een van de redenen is het bestaan van slapende vormen van spirocheten die slechts in geringe mate gevoelig zijn voor de inwerking van antibiotica.

 

Door haar ernst en de uitbreiding die ze neemt, wordt zij een zorgwekkende ziekte en verdient ze de volle aandacht van alle artsen en, meer in het algemeen, van alle gezondheidswerkers die rechtstreeks met patiënten in contact komen. In België mogen we van een endemische infectie spreken. De incidentie van nieuwe gevallen in verhouding tot het aantal inwoners stijgt vanuit het centrum van ons land naar de bosrijke gebieden in het zuid-oosten. Ze vormt een bedreiging voor al wie in het bos wandelt. In Frankrijk werd ze reeds in 1988 als beroepsziekte van landbouwers erkend. Haar ernstige articulaire en neurologische verwikkelingen maken haar soms moeilijk te diagnosticeren. Deze ziekte is in de eerste stadia nagenoeg altijd te genezen. Maar het instellen van een antibioticatherapie in een vroeg stadium van de ziekte is ten stelligste aanbevolen. De penicillines of cefalosporines die geschikt zijn voor orale toediening (amoxycilline en cefuroxime), de macroliden en de tetracyclines zijn doeltreffende behandelingen voor de cutane vormen van de Lymeziekte. Voor de neurologische, oftalmologische en cardiale vormen, en vaak ook voor de articulaire vormen, is de parenterale toediening van penicillines of derde generatie cefalosporines vereist.

 

De ziekte van Lyme is een erkende beroepsziekte in België. Dat betekent dus dat indien het Fonds voor Beroepsziekten meent dat de nodige criteria nageleefd zijn, een werknemer beroep kan doen op de voorzieningen van het Fonds. In principe kunnen er 5 schadeposten in aanmerking komen: vergoeding in het kader van de arbeidsongeschiktheid (tijdelijk of blijvend), de kosten in het kader van de preventieve verwijdering, gezondheidszorgkosten (preventief en curatief), hulp van derden en tussenkomst bij overlijden. Voor ambtenaren geldt een aangepaste regelmentering. In principe gelden dezelfde erkenningscriteria maar vallen de uitkeringen ten laste van de staat.

 

Deze studie toont aan dat de ziekte van Lyme niet alleen een theoretisch risico inhoudt maar reëel voorkomt en correleert met de graad van expositie. Er zijn twee goede redenen om een intensieve preventiecampagne op te zetten. Ten eerste zijn er aan deze ziekte belangrijke complicaties verbonden die vooral in de gevorderde stadia kunnen aanleiding geven tot irreversibiliteit en vervolgens is deze ziekte in een vroegtijdige fase vrij eenvoudig te behandelen. Tevens kunnen eenvoudige preventiemaatregelen voorkomend werken.

Wetenschappelijke bewijzen

Zoals ook kan gelezen worden onder publicaties (link) is er wel degelijk heel wat bewijs van chronische lyme of persisters. Onder publicaties staat er een lijst van 293 peer-reviewed publicaties die allen aantonen dat de chronische vorm bestaat.